çocukluğumda çok büyük bir dünyam
beni çok seven bir hayalperim vardı
sıradanlaşmak değil; sıradanlığın farkına varmak seninki.
çok zaman harcadın "zaman"a, ne olduğunu anlamaya.
çok zaman geçti üstünden anlayamadın.çok dakikalar, onu kovalayan saatler, kısır düşünceler eskittin "zaman " için.
ne olduğunu bilemedin; ama neye yaradığını öğrendin pekala.
öğretti sana " zaman" kendini değil; ama seni sana.
şimdi bir borcun var "zaman" a ne zaman ödersin "zaman" gösterir.
küçüğüm daha çok küçüğüm
bu yüzden kendimi özel önemli zannetmem* çok defa dinledin, çok zaman sonra fark ettin anlamını, pembeliklerden sıyrılman için çok zaman gerekti.
"en" en çok zannettiklerinin sıfatıydı, isimler sıradaydı sıralanmak için ardına.
diline vurmadın küçük; ama içinden hep en özeldin.
bir başarınla çok çiçek sulamaya kalktın, yetmedi suyun, çok geç anladın.
kocaman gemine kimler sığardı, artık teknene çok fazla kimseyi alamaz oldun, sular içinde ayakların.
ah küçük, sen ne çok yanıldın.
yavaş yavaş duruldun, sıradanlaşmadın küçük; zaten hep sıradandın!
daya bak bardağını yan eve, farkı yok küçük ismin hani arkasındaki "en" sıfatından.
ne bir tanesin, ne de çok özelsin.
herkes gibi birisin sen de küçük.
yavaş yavaş çıkar artık balo kıyafetini, tik tak eder birazdan saat.
aynada görmektense asıl halini, izin verme "zaman" ın aldatışına, kendin bak bir haline.
ah küçük, ne çok yanıldın sen, bir burnun vadı ta kaf dağında.
oysa tek sahip olduğun; elinde yalandan kocaman rengarenk geçici oyuncak zaferler.* hadi yavaş yavaş bırak onları yere
gel gidelim seninle "oyun" olmayan bir bahçeye!
yükleniyor...
