annelerin bizi biz yapan en güzel insanlar olduklarını unutanlar için yılda bir kere gelen hatırlatma notu gibi gün...
çok klişedir, her özel gün için söylenir ama hergün anneler günüdür,her günümüzü,her nefesimizi belkide en çok borçlu olduğumuz insanı yılda bir hatırlamaktansa her gün değerini bilmek gerekir...
kabul, belki gerçekten bir pazarlama stratejisidir. amaç, özel bi gün yaratıp hrkese para harcatmak, para kazanmaktır. ama allah aşkına hangimiz bu özel günler dışında annemize hediye alıyoruz? oturup düşünelim annemize ne zaman hediye alıyoruz?
1-doğumgünü
2-anneler günü
3-yılbaşı ya da bayram (bunlarda çoğu kişi hediye almaz)
bu günlerin dışında ne zaman özenle (öyle gördüm de alıyım dedim değil) ilgiyle annemize hediye alıyoruz ki? bu günleri çok ulvi bulduğumdan, ya da çok yüce amaçlar için üretildiğinden değil ama yılda bi kaç kez annemizi düşünmemizi sağladığı için seviyorum. zaten harçlıklarımızı bile onlardan alıyoruz, yılda bir kaç kez onların parasıyla onları mutlu etmeyi neden çok görelim ki?
bence hepimiz bu pazar annemize küçük de olsa bir hediye alalım, ne kadar yok deseler de bekliyorlar. her şey maddiyat değil, biliyorum. ama her şey maneviyat da değil.
o kadar çok hayal kırıklığına uğratıyoruz ki onları, o gün haberlerde mutlu anneleri izlerken bırakalım gülümsesinler...
sizce annemize ne almamız yakışır. bizi bugünlere getiren bize aydınlık bir gelecek sağlamak için babamızla beraber uğraşan bu meleğe ne almamız yakışır ona evler , uçaklar , arabalar ne alırsanız alın yetmez bence ama onun zaten bizden tek istediği onu sevdiğimizi göstermektir bunuda tek bir seni seviyorum anneciğim cümlesi bile karşılayacaktır.
herkesin annelere odaklanıp annesi ya da çocuğu olmayanların durumunu düşünemediği gün.annesini kaybedenler ne hissediyordur bu günde sizce, ya da çocuğunu kaybeden anneler, çocuğu olmayanlar.ne gerek var başkalarının duygularını hiçe sayıp bu işi böyle dallandırıp budaklandırmaya, annesini seven zaten her daim anneler günü tadında yaşar ilişkisini.arada kavga gürültü olur elbet ama unutulur gider hemen, ne anlamı var bir güne odaklanıp kalmanın.
peki ya her yerden fırlayan saçma sapan reklamlara ne demeli.babasının karşısına geçen sevimli velet babasına emrediyor anneme tek taş alıcan diye, neymiş anneler gününde tek taş alınırmış.sadece bu reklam bile anneler gününün babalar günü, sevgililer günü ve türevleri gibi milleti sömürmek için ortaya atıldığının kanıtıdır.
herşeyin maddiyatla ölçüldüğü bu devirde üç kuruş kazanmak için insanların duyguları böyle hiçe sayılıyor işte.
pazarlama stratejisi bile olsa candan çok sevilen annelerin sevindirilmesi, gönülden kopan bir hediye alınmasının hiçte kötü bir fikir olmadığı gün.
madem pazarlama stratejisi diye bok atıyosun o zaman her gün bi hediye alda görüyüm delikanlılığını. hani şöyle bi geyik vardır ya" biz annemizi babamızı sadece 1 günmü seveceğiz her gün aynı şekilde davranmalıyız". eee oldu o zaman her gün tekin acarı zarayı neyim kazıyıp dolduralım eve hediyeleri.
batı virginia lı öğretmen anna jarvis 9 mayıs1905te annesini kaybetti ve bundan 2 sene sonraki ölüm yıldönümünde arkadaşlarıyla birlikteher yıl anneler gününü kutlama kararı aldı.ilk anneler günü ise 10 mayıs 1908de 20 yıldır ders verdiği grafton daki andrews matodist pazar okulunda 407 öğrenci ve annelerinin katılımıyla kutlandı.tüm karşı çıkmalara rağman bu günü kabul ettiren anna,1948 yılında çok acılar çekerek veremden öldü.ülkemizde ise bu gün,1955 yılından itibaren kutlanmaktadır.
küçücükken başucumda
bana ninni söylerdin
sabahları uyanınca
beni okşar severdin
benim annem güzel annem
beni al kollarına
kucağında okşa beni
ninniler söyle bana
bir masalla avunurdum,yatardım dizlerine
sen gülünce doyamazdım,o sevimli yüzüne
bugün hala kulağımda, çınlıyor tatlı sesin
güzel annem kalbimin sen, en büyük neşesisin.
anneler gününde bu şarkıyı 110 tane anaokulu çocuğundan hepbir ağızdan dinliyince insan bu günün anlamını daha iyi anlıyor.
aslında bu bir anneler günü yazısı mı, yoksa buruk bir anı mı bilmiyorum.
dünkü anneler gününde oldu ne olduysa.
güya erken kalkıp bütün ev işlerini ben yapacaktım, güzel bir kahvaltı, öğlen pizza, akşam da bir yerlere yemeğe gidecektik, yani kafamda bu vardı. ama her zamanki gibi, evin asi çocuğu, izlediği amerikan filmlerinde seni seviyorum cümlesini duyunca yadırgamayan, ama herhangi bir duygusallık anında ağlamamak için gözlerini kırpıştıran ben yine yapacağını yaptım. gecenin 3 lerine kadar tv deki filmleri izlediğimden sabah 12 ye doğru kalktım, kalktığımda kahvaltı hazırdı, çayım bile konmuştu, hep birazdan yaparım, birazdan ortalığı toplarım, birazdan yemek yaparım derken akşam oluverdi, babamların zor günler geçirdiklerini bildiğimden hediye almak için para da alamamıştım, hep şimdi söyle artık, kutla aptal dediğim an, artık düşünceli, duygusal davranınca zayıf görüneceğimden mi korktum neyse, bir kutlama dahi yapmadım. akşam da bütün rahatlığımla internete girdim, oyunlar oynadım, msn e girdim. tam o an annem odamı tıklatıp (hala düşünceli, birtanem) insan, bir kuru kutlama bile olsa yapar, ben sizin için elimden gelen her şeyi yapıyorum, bir anneciğim deyip kutlamayı çok mu gördün bana dedi ve gitti. işte o an , yaptığım en ala eşşekliğin farkına vardım, bilgisayarın fişini çektim içeri koştum. gün boyu aklıma yaptığı iyilikler gelen, benim için gerçekten ağlayan, üzülen, en büyük acıları yaşadığımda bütün zamanını ve düşüncesini bana harcayan biriciğimi nasıl üzmüştüm. söylediği sözlerin gerçekliği, ve gün boyu yapmak iseyip de sırf aptal bir gururdan yapamadığım şeyler geldi aklıma. o tuttuğum gözyaşları ışık hızıyla akmaya başladı. annecim, özür dilerim dedim ve hala o anda bile mutfağı toparlamakla meşgul annemin elinden mikseri aldım, masanın üstüne koydum, ve gözyaşları akmakta olan o güzel yanaklarını öpüp sarıldım, o imrendiğim ama uygulamaya cesaret edemediğim en güzel filmlerden daha güzel, daha içten olan bu sahneyi o an beynime kazıdım. hiç unutmayacağım annem seni ve yaşadıklarımızı, iyi ki varsın, seni çok seviyorum.
önce hediye almak istedim anneme. vaz geçtim sonra. yanında olmadıktan sonra o hediyeyi alırkenki yüzündeki gülümsemeyi görmedikten sonra uzuktan, uzaktan hediye göndermişim neye yarar. aramaya bile cesaaret edemedim sabah. sonra yaşamdan dakikalar programı başladı. anneler hakkında öyle güzel şeyler söylüyor öyle güzel şiirler okuyorlardı ki, hiç bir şey olmasa bile annemin seni duymak istedim en azından. aradım konuştum. anneler gününü kutladım, hüzünlendim, ne kadar görmese de beni kötü olduğumu anlayıp neyim olduğunu sordu ben de yalan söyleyip yeni uyandığım için sesimin kötü geldiği söyledim.
neden bu hep böyle oluyor. birileri yanında iken kıymetini bilmiyoruz. evet seviyorum annemi o da çok iyi biliyor bunu ama yanında iken hiç göstermedim bu sevgimi ona. şöyle gönülden sarılıp sıkıca öpmedim annemi. şimdi 3 yıl oldu neredeyse ayrılalı evden. üniversite için şehir dışına çıkalı koskocaman bir 3 yıl geçti ve ben hala alışamadım annemeden uzak yaşamayı ve her aklıma geldiğinde gözlerimin dolmasını engelleyemiyorum hala.
en kısa zamanda görüşmek dileğiyle.
her ne kadar bu yazıyı okumayacağını bilsemde "günün kutlu olsun canım annem."
karşı olduğum ve özellikle kutlamadığım gündür. anneye olan sevginin yılda bir güne sığdırılacak aktivitelerle gösterilebileceği ve bunun yetebileceği fikrini sinsice beyinlere empoze eder*. oysa sadece 1 gün yetmez ki be canlar , her gün çok iyi davranmak , özel günler dışında da hediye almak gerekir annelere. *
bazı devletler, anne ve babanın çiğnenen haklarına teselli olsun diye bir gün anneler günü vererek kendi kendilerini avutmaktalar. zavallılar. anne ve baba meselesine yeni bir bakış getirmeye çalıştılar. bir anneler günü olsun; ama bunun ötesinde annen sana senede bir gün bakmıyor ki. bir kere 9 ay seni karnında taşıyor, her gün bakıyor sana.kuran ın dediği gibi 2 sene seni kucağında gezdiriyor. sonra sırtında taşıdığının hesabı yok.işte anne, sen bize bu kadar baktın ama bir gün bir buket çiçekle seni analım.bunun anneler için teselli olacağı düşüncesinde değilim.bu da olmasın mı? avrupa stili. bizde çok hızla avrupalaşmaya başladığımız günden bu yana keşke iyi yanlarını alsaydık, vardı ilme,tekniğe,teknolojiye dair onları transfer edebilseydik. sen bize o kadar bakmışsın ama, sana bir gün yeter artar bile. bilmem ki o 24 saati onunla geçiriyorlar mı? hiç olmazsa 24 saat olsa 365 küsür günde bir gün. yüzde bir bile değil.o da bir iki saatte onları teselli etmeye çalışıyorlarsa, yazıklar olsun anne baba hakkını çiğneyenlere ve yazık oldu o anneye babaya.
(°bkz: anne ve babanın hakkı)
10 yaşındayken annemden para istemem üzerine "benim paramla bana hediye almanın ne anlamı var, büyüyünce çalışıp alırsın" demesinden beri yaklaştığında hiç hediye telaşına girmediğim gün.
doğum günü gibi bir şeydir. misal, hayatta çok değer verdiğiniz bir arkadaşınız, bir dostunuza yaşadığınız her gün bir yakınlık içerisindesiniz. aranızda güçlü bir bağ var. bu arkadaşınıza, onun doğum gününde yapacağınız bir sürpriz, karşısına bir pastayla çıkmanız onu çok mutlu eder.
bir de yalnızca aydan aya, yıldan yıla, karşılaşırsanız selam verdiğiniz, diğer türlü ne aradığınız ne de sorduğunuz bir arkadaşınızın doğum gününde onu aramanızın veya ona bir hediye alıp gitmenizin hiçbir anlamı yoktur kanımca. önemli olan yılda bir gün arkadaş olmak değildir cünkü. arkadaşlık; yer, zaman, durum farketmeksizin karşılıklı olarak yoğun bir sevgi ve saygının varlığında sözkonusu olabilir.
anneler günü de böyledir. *** zaten görüşmediğiniz, vakit ayırmak istemediğiniz veya ayıramadığınız annenizi yılın bir günü anmanızın hiçbir anlamı yoktur. neticede anneler günü adı altında birçok firmanın elde ettiği geliri görmezden gelemeyiz. anneler gününün bir reklam, bir pazarlama stratejisi haline dönüştüğü günümüz dünyasında, bir doğum günü gibi yalnızca özel bir gün olduğunu düşünüp annelerimizin ''anneler gününde de'' yanında olmalıyız.
anneler gününde değil, anneler gününde de.
annelerin hatırlandığı tek bir gün olmadığı bilinciyle, bu günde de onların yanında olup, belki küçük bir hediyeyle onları daha da mutlu edebilmeliyiz.
**
yükleniyor...
