evin erkek çocukları annelerin evlendirme tutkusundan nasiplerini fazlasıyla alırlar. anneler hep erkek çocuktan olan torunu sevme arzusuyla yanar tutuşurlar. evlendiricem ben seni derler arada sırada. hehe diyip geçmek gerekir. zira kavga etmenin bir faydasını görmedim henüz.
annelerin "bak oğlum, evin var, araban var, paran var, yakışıklısın şölesin bölesin kesseler acımaz...." vb şeklinde oğullarına gaz vermelerine yol açan tutkudur.
bazı annelerin vazgeçemedikleri tutkudur. çocuklarının başının etini sık sık yerler. nedense benim annemde tam tersi söz konusu. beni evlendirmeye niyeti yok gibi. hadi oğlanları daha çok evlendirmeye meraklılar diyelim, erkek kardeşimi de evlendirmeye niyeti yok valla. turşumuzu kuracak galiba. acaba annemde bir problem mi var?
özellikle üniversite son sınıfa gelmiş ve hala potasiyel bir damat adayı getirememiş kızların annelerinde görülen, kızının 30 yaşında bile hala evde oturduğunu hayal eden annede zamanla korkuya dönüşen tutku.
(°bkz: aa bu benim lan)