finallerin değerini bitiren durum.. finalleri sikeyim, hayatın anlamını bitiren durum.. kitapları yırttırır, hele senelerce o kişi için çabalamışsan, kendi kelimesini o ile değiştirmişsen, aşk şarkılarını dinleyip beraber ahaha bu mu lan aşk diye taşşak geçmişsen, senelerin verdiği güvenle nişanlanmışsan, hatta yüzüklerin üzerindeki isimlerinizi bile o kazımışsa, elleriyle yapmışsa, her yerde benim dediğin insan kendim demeye başladığında o hayatın amına koyim.. anne gibi, hep seninle olacaktı, bu konuda bir şüphe yoktu, sensiz yaşayamayacaktı, öyle diyordu ve ekliyordu, "bu da öyle herkesin salakça ne dediğini bilmeden söylediği bir şey değil", sen de inanıyordun, çünkü aynı şeyi düşünüyordun, her şeyden olmadığın kadar emindin.. ona benzeyen bir kız çocuğuydu tek isteğin.. ne oldu, o dağlara taşlara kafa tutan insan sen öksüz bir çocuk gibi kaldın, sik gibi, siktiğim.. anne gibi miydi, ölmediği sürece seninle miydi, hayatın annesi var mıdır? boktan bir neden hem de, boktan bir laf gibi, bir ağaçtan bir milyon kibrit çıkar, bir kibrit bir milyon ağacı yakar demişler, işte öyle boktan.. ayrılık şarkıları mı? hepsi düzmece, hepsini yaşadım, hepsini sikeyim lan.. başlığım da sikik, finallerin arefesiymiş, ne finali lan, hayatın finali mi, belki de.. "üzülme geçer, iyi olmak yetmiyor her zaman, kişiler değişir hissedilenler değişmez", siktir lan bok.. küfür ederim böyle hayata, lan hayatını üzerine bina ettiğin temel kaymış, bebeğin ölmüş, küfür ne lan, küfürü de sikerim.. bi boka yarasa küfür sabaha kadar ederim, ne yapsan bi boka yaradığı yok zaten, koyan da o..
iki durumda söz konusu olabilir.eğer aşıksa bir insan ayrıldığı zaman finallerini düşünemez çakar finallerden.diğer durumda ayrılmanın verdiği rahatlıkla finallere daha iyi konsantre olabilme durumu oluşabilir.
yükleniyor...
