bu dünyada en sevmediğim şeydir. sabah kalkar kalkmaz ya da banyodan çıktığımda ilk işim çoraplarımı giyinmektir. çirkin ayaklarım yok belirteyim olsaydı da paylaşmaktan çekinmezdim bunu kompleks yapcak değilim. nolcak lan ço mu zor "frodo gibi kıllı ayaklarım var" demesi-değil gayet basit ama kılsızlar ayrıca pek de şirinler neyse.
bu arada hemen descartes dan bi alıntı yapayım(tanrım çok kültürlüyüm)
"şu dünyada ayaklarını görüp de gülümesemeyen bi kişi ya simetri ya da mizah duygusundan bi haberdir" gibi bişey belki de başka bişey hatta dekart bile dememiş olabilir o derece, neyse.
böyle ayaklarının altı yapış yapış olur ya da bana öyle geliyor bilmiyorum mesela çok kola içip sigara yaktığımda da dişlerim bi garip oluyo size de oluyodur umarım... hayır ya ben uzaylı değilim hayır ya eminim size de oluyodur!
neyse bugün bi ilk yaptım çıplak ayakla gezdim. tabi ev halkı baya yadırgadı ne ayaksın demeye getirdiler. bilmiyorum işte çıkardım amına kodumun çoraplarını daraldım be aaaaaaa demedim ne dedim hatırlamıyorum.
her neyse konumuza gelmek istiyorum eğer plajda veya benzeri bi yerde değilseniz çıplak ayakla gezmek iğrenç bişeydir. ben bugun evde gezdim şimdi ayaklarımın altında garip tonlarda turuncumsu bi renk var. özellikle topuklarda ve yere deydiği yerlerde hakkaten utandım annemden bu ne pislik lan insan evi süpürür bu ne yaa biz bu evde büyüyüp nası astım franjit falan olmadık hayret ediyorum kendime. bu ne böyle ya!
oh be rahatladım anneme söylemek isteyipte söyleyemediğim şeyleri buraya kusmak ne güzel bişey, ohhh vallahi yatasım geldi ama şimdi bu pis ayaklarla kim girecek yatağa hay allah ım ya!
bu arada ben erkeğim hee, böyle beni kız sanıp gecenin bu saatin ayak mayak olayına gaza gelip asılan fetişist sapık ruhlu bi iğrenç insansanız söyliyeyim dedim nihahaha içinizde patlasın.
bunların bir de toprakta, kumda, çakılda çıplak ayakla gezenleri mevcuttur ki aklım hiç almaz onları. hiç mi bir şey batmaz ayaklarına? denemek istersin çıkartırsın kokuşmuş çorapları, ayakkabıları; yürümeye başlarsın hayat gibi dikenlerle dolu olan yollarda. yeni yeni yürümeye başlamış bir bebek edasıyla salınırsın ama olmaz bir türlü. ayağına batan ufak ufak şeyler gıcık eder seni. sinirlerine kolbastı yaptırırlar. "bir daha yapmayacağım ulen" dersin ve medeniyete şükredersin. dönersin, giyersin kokuşmuş çoraplarını ve ayakkabılarını. yadırgamazsın kokuyorlar diye. çünkü ayaklarını olası tehlikelerden korurlar senin. ve hayatına yeni bir şeyi öğrenmenin verdiği heyecanla devam edersin.
yükleniyor...
