genelde depresyon hastalarının tutumudur. ama her insan başına gelen kötü durumdan sonra hayattan bıktığını söyler. bazen geçici bir duygu bazense kalır ve intihara kadar sürükler.
bazen bu duygu bana da gelir "siterim hayatını aşk yok, para yok, notlar kötü vs vs bunun gibi abidik gubidik şeyler üst üste biner. ama sonra birden ulan daha kötüleri de var bee dersin. geçer gider.
hayattan değil kendinden bıkmadır aslolan, rutinlikteni hep aynı yüzlerden, aynı sokakatan, aynı caddeden
sıkılmadır.
aynaya baktığında hep aynı yüzü görmekten bile bıkar bazen insan..kendine küsmedir, beklentinin, heyecanın
olmama durumudur. üstüne ölü toprağının serpilmesidir...
kendi kendine kurtulmalıdır insan, zorlamalıdır değişiklik yapmaya, herşeyi olmasada kendisini değiştirmelidir,
en başta da düşünce şeklini..
yoksa sonu 4 metrekarelik sonsuz ikametgahdır..