çocukluğumda çok sevdiğim severek izlediğim ve sanırım artık yayınlanmayan cizgifilm. bi bölümünde jetgillerle tasdevri birleşiyordu. o bölümü herkes bilmez. her çocuğa nasıp olmamıstır.
filmdeki aile reisi hiçbir iş yapmayan, işyerine gidince sadece tek bir düğmeye basan buna rağmen devamlı yorulmaktan bahseden kişidir. karısı da ev temizlik robotlarını tek düğmeyle çağırmasına rağmen aynı bahaneye sığınmaktadır. ilginç bir toplum eleştirisidir aslında. *
taksim metrosunda yürüyen yoldan her geçişimde aklıma gelen çizgi film.gözümde george un* işten eve yorgun gelince yürüyen yolda hiç sarsılmadan dik durabildiği hali canlanır ki göz yaşlarımı zor tutarım.**
gerçekleşmesine adım adım yaklaşılan çizgi filmdir.görüntülü konuşma vs gbi teknolojik gelişmeler jetgillerin artık dudak uçuklatıcı farklılığının giderek kaybolmasına yol açmaktadır.
ilkokul öğretmenimin "haydi geleceğin resmini çizin bakalım" dediği zamanlarda, izlediğim tüm jetgiller bölümlerini aklımdan geçirip ortaya karışık birşeyler çizittirirdim. (°bkz: öğrencisinin hayal gücünü çok geniş sanan öğretmen) *
yükleniyor...
