acı bir durumdur. kimileri hayatında kimsesi olmazsa asla kendisi dışında kimsenin derdini düşünmek zorunda kalmayacağına inanır. ancak bence yanlıştır, çünkü kendinden başka insanları da düşünebilmektir duyarlılık, insanlık. yoksa yaşamanın pek de bir anlamı kalacağını sanmıyorum. düşünüyorum da benim hiç kimsem olmasaydı, sokaktaki çocuklar, ya da başka düşünülmesi gereken insanlar olurdu düşüneceğim insanlar. kemalettin kamu'nun da bu konuda yazdığı çok güzel bir şiir var, mesela ben ne zaman okusam aklım yaşlılığıma gider ve sürekli hayaller kurarım. her okuyanın, hayatın manası adına kafa yoracağı şiir;
kimsesizlik
yıllar var ki bir kılıcım kapalı kında,
kimsesizlik dört yanımda bir duvar gibi,
muzdaribim bu duvarın dış tarafında,
?efkatine inandığım biri var gibi.
sanıyorum saçlarımı okşuyor bir el,
kıpırdanmak istemiyor gözkapaklarım,
yan odadan bir ince ses diyor gibi "gel"
ve hakikat bırakıyor hülyamı yarım.
gözlerimde parıltısı bakır bir tasın,
kulaklarım komşuların ayak sesinde,
varsın gene bir yudum su veren olmasın,
başucumda biri bana "su yok" desin de...
yükleniyor...
