otur gölgesine
senin için diktiğim ağacın,aşkın
beni dinle
zaman az
sözlerden sonra belki kalmayız ikimiz de
kilidinde paslanan dilim
sevdiğini söyleyemiyor
her şiirimde ağız değiştiriyorum
korkuyorum
reddedilmekten korktuğum kadar
beni sevmenden de
yazmak ne ki,
dilvermezim karşında
içim yaban, içim ağrı, içim dağ
nice baksam
dilim az
ne zaman yollarına karşıcı dursam
içimin narı dağılıyor
kor ve tane tane
dağılıyor
benden sonraya yetecek kadar
benden önceye
dağılsa da biliyor
aşk çocukluktan gelir
yeter şimdiye
bir büyü kesesi gibi
çözülen ellerimde
görülüyor
kum ve nar
iç içe
avucumun içinde
kor ve tane tane
uyandığın güne değdim
terli bir gül ürperirken tenimde
aynı anda aynı rüya
iki beden
bir ihtimal
kaldı gözlerimizde
sarışın kum, siyah saten
ve narın renginde
susan dilim, uzun konuşmalar için
hecesine niyet çektim
payıma düşen
tesadüflerden
dalgınlık yapan bir ümit
ya da ümitsizliğin
siyah sükûneti içinde
niyet çektim
savatlı esmerliğinin ışıttığı
kalbim için
kalbine
geleceğini bilsem
içimdeki çölün kumundan gönderirdim sana,
çocukluğumun uykularından
çoktan boğulup giderdim
kendim su olmasam
dicle'den fırat'tan
kaç kez kurtulmuş cânımı
denizinin yakınına bırakırdım
göğsümü çaprazlayan kollarım
teslimiyet nişanı
ilk baskında
kalbimin kütüğü
aşkın doğusuna kayıtlı
hâfızı olduğum coğrafya
ruhumu çatan imgeler
iklim ve rüya söyler
dilim şehire gelmez
ne zaman aşka düşsem
kitabına diz çöktüğüm
kaderim değilsen yıldızımsın
ışığını görmeden gidemem
zamanın soluğu sende düzene girer
sen bozabilirsin ancak
bana yaptığın bu kör büyüyü
karanlığın kemikleriyle
konuşan bir şaman gibi
bekliyorum kapanmanı üstüme
suda çözülen bir muskanın sükûnetinde
çoktan erimiş yaram
karışmış etime
çekip gitmek için seni bekliyor gövdem
dua, duman ve kendinin gurbetinde
zamana bırakılmış
vaatsiz günlerin koyuluğunda
nice derin kazsam adını
bir şiirin başına
bilirim
sükûn bulmayacak
yazımdaki sızı,
içimdeki yaban,
içimdeki ağrı,
içimdeki dağ
yükleniyor...
