nankördür insan.. severken de sevilirken de, öğrenirkende öğretirken de , nefes alırken de verirken de...
seversin çok.. karşılıksız sanırsın. uzaktan uzaktan bakarsın. aynı asansöre binmek , msnde aynı iarkıyı dinlemek bile mutluluk verir sana.. karşıdan .. uzaktan uzaktan seversin.. hayal edersin onu gece yatarken.. sanki yanındaymış gibi davranırsın. sağa kayarsın azcık ona yer açarsın. bundan mutlu olursun.
umutlanırsın. keşke dersin bi kere konuşsak ya da aynı ortamda olsak. uzaktan bakışı bile yetiyodu oysa. ama insan o ister daha çok.. hep daha çok...
zamanla tanışırsın belki.. sevginin karşılığını bulursun.. ilk zamanlar harikadır herşey... büyülüdür... gece hayalleri yerine sesi vardır.. beraber uyursun.. telefonda uyuyakalırsın.. öylece uyursunuz telefon kendiliğinden kapanır..
fakat sonra herşey monotonlaşır.. ama tatmin olamazsın hiçbirşeyden.. çünkü en güzel duyguları heyecanları yaşamışsındır. hep yaşamak istersin fakat olmaz.. olamaz..
bir bakışı bile yeterken hesap sormaya başlarsın neden aramadın neden sormadın... neden benle konuşmadın.. sevmiyormusun beni yoksa dersin.. endişelenirsin.. yetmez artık sana hiçbirşey.. hep yanında istersin..
hayatından sana sadece bir saniyelik bakışını vermiştir oysa sen mutluyken , bunla mutlu olan sensindir bir zamanlar.. fakat şimdi hayatından bir saniye başka bir yere kişiye vermesini istemezsin.. o senindir seni sevdiğini söyler ama mutlu olamazsın.. beceremezsin.. sevmeyi beceremezsin..ah keşke bir baksa dediğin zamanları unutursun.. yetmez...
bir bakışı bile yeterken.. aynı ortamda 10 saniye kalmakla bile mutlu olabilirken.. yetinemezsin..
boğulduğunda mesela tek bir nefes alabilmek için çabalarsın bütün şartları zorlarsın.. ama rahatken, bin nefes alabiliyorken aldığın bir nefesin farkında olmazsın..
nankördür insan.. bazen istediğin , bir zamanlar yetindiğinin çok çok üstünde şeyler elde edersin.. fakat tattıkça daha çok istersin..
yükleniyor...
