pre-menstrual sendrom
yani: adet öncesi sendromu
(°bkz: ay basi)
bu dönem -özellikle de erkekler- için dayanılmaz bir dönemdir. bayan arkadaşlarımız bu dönemde pek bir asabi, pek bir çekilmez olurlar. ancak hiç bir şeyin fayda etmeyeceğini bile bile çabalamaktansa 3-4 gün kendi hallerine bırakıp sonra konuşmak daha mantıklıdır her zaman için.
menstrüal evrenin hemen öncesinde, hormonların altüst olmasıyla oluşan insanlık hali*.. pms sırasında çok daha duygusal birine dönüşürler bu venüslüler*. şu birkaç gün, daha bi duyarlı olunarak sorunsuzca geçirilir. ağrı varsa* dünya durmalı, menstrüasyon döngüsü dönmeli zaten!! pms geçiren değerli hastayla doğru anda ilgilenirsek, ileride 10 kat bonus kazanacağız*!..
stresli bir dönem geçiriyorsanız bir de bu arada mevsim değişikliği söz konusuysa vuku bulan gecikme hadisesiyle birlikte iyice uzayan bir dönemdir. pms uzadıkça pimi çekilmiş bomba misali her ortamı germeye müsait birine dönüşüverirsiniz. her güzel söz bile batmaya başlar. sürekli birilerine sataşma hissiyle yanıp tutuşurken, diğer yandan da ağlama nöbetleri peşinizi bırakmaz. hem bağırıp çağırırsınız hem de deli gibi pişman olursunuz. kendinizden nefret etmeye başlarsınız. en sevdiğiniz aynalar bile düşmanınız olur, çünkü her baktığınızda kendinizden ziyada şişmiş bir balonla karşılaşmak hiç hoşunuza gitmez.
biraz olsun sakinleşmek için bitki çayları içersiniz, mutlu olacağım diye tatlılara saldırırsınız ama çikolataları yerken bile bu manyak ruh hali peşinizi bırakmaz ve mütemadiyen zırlamaya devam edersiniz.
en güzeli bu süre içinde kimseyle muhattap olmamak, kendi kabuğuna çekilmektir. çünkü çok sevdiğin insanların sana sabırla ve sevgiyle yaklaşmalarına rağmen onları üzmek bünyeye ekstra bir sıkıntı ve stres yüklemekten başka bir işe yaramaz.
kısacası pms herkeste olmasa da bazı insanlarda ölmeden cehennemi yaşamak gibi bir şeydir.*
aslında adet öncesi adet esnası ve adet sonrası olmak üzere neredeyse 10 günümüzü alan sendromun sadece giriş bölümüdür, gelişme bölümü saatli bombanın patladığı ,sonuç bölümü ise pişmanlıklarla dolu ama yinede hiç olmazsa kurtuldum denen yerdir... zordur can sıkıcıdır.içi seni dışı beni yakar gibi birşeydir..
çikolata, eti puf ya da eti cinin bir salise bile düşünmeden tek taş pırlantalara tercih edildiği, etrafta ne varsa yakıp yıkma isteği uyandıran kabus zaman dilimi.
"şey olcam ya hani ondan böyle şey oluyom hep, ya öf zaten kimse beni anlamıyo ki, kimse beni sevmiyooo" repliklerinin sebebi hormonik çılgınlık dönemi. yüzde çıkan sivilcelerle arkadaş olmak lazım bu dönemde. tatlı krizi yüzünden yenilen bir kalıp çikolata sonrası mutlulukla karışık pişmanlık duygusu ve çizgi film izlerken bile ortaya çıkan ağlama isteği bir garip eder insanı. herkes terler, sen üşürsün. kız doğduğuna lanet edersin falan. böyle bir dönem.
birileri bir şey dese de sataşacak mevzu çıksa diye pusuda beklenilen, cinnet geçirmeye ramak kalan, herkesten, her şeyden nefret etmenin yanısıra kendine bile tahammül edemediğinin farkına varıp ağlama krizine girmek gibi yan etkileri mevcut olan illet.
bir kadını durup dururken bir anda ''johnny depp'le winona ryder neden ayrıldı sanki'' yahut ''bi daha yedi numara kadar güzel bi dizi çekilemiycek'' diye ağlayabilecek kadar duygusal bir kıvama getiren hede.
reklamları, çizgi filmleri ve hatta korku filmlerini ise hiç saymıyorum.
hatunların her ay 1 haftasını diken üzerinde geçirmelerine nedne olan vucut tepkisidir. elnde nutella olan ağrıyan karnı için battaniye getiren, sıcak elleriyle karnını tutup acısını dindirmeye çalışan erkek arkadaş vazgeçilmez olabilir.
yükleniyor...
