roger waters sonrası pink floyd'un yaptığı en sağlam parçalardan biridir. momentary lapse of reason albümünün son parçasıdır. bir gitar destanı diyebiliriz bu parçaya. parçanın en güzel icrası yine ve tabii ki pulse konserine nasip olmuştur. david gilmourun solo attığı kısma gelindiğinde (ve bu kısım uzar da uzar "oha oha" sesleri arasında kendinizden geçersiniz) davulundan çekinmesiyle ve kendine ters gelen vuruşları yapamamasıyla ünlü nick mason bile artistlik hareketlere girişir. richard wright'ın gözlerinde muzaffer komutan ifadesi vardır. "roger bizi çok ezdi. ama biz saçımızdaki aklarla burdayız. ve bir cevap veriyoruz" der gibidirler... grand finale!!! pink floyd'a yakışır bir destan!
the sweet smell of a great sorrow lies over the land
plumes of smoke rise and merge into the leaden sky:
a man lies and dreams of green fields and rivers,
but awakes to a morning with no reason for waking
he's haunted by the memory of a lost paradise
in his youth or a dream, he can't be precise
he's chained forever to a world that's departed
it's not enough, it's not enough
his blood has frozen & curdled with fright
his knees have trembled & given way in the night
his hand has weakened at the moment of truth
his step has faltered
one world, one soul
time pass, the river rolls
it's not enough it's not enough
his hand has faltered
.... .... ......
and he talks to the river of lost love and dedication
and silent replies that swirl invitation
flow dark and troubled to an oily sea
a grim intimation of what is to be
there's an unceasing wind that blows through this night
and there's dust in my eyes, that blinds my sight
and silence that speaks so much louder that words,
of promises broken
yükleniyor...
