içten, haklılık payı olan ama tüm genellemeler gibi hata payı da olan söylem diyelim. lise diploması, nüfus cüzdanı gibi bir kaç kağıt parçasından ve kimliğinden başka şeyi olamamış birinin, sağlık hizmetlerini ulaşılamaz gören bir toplumda şifacı sıfatına kavuşması, o kişi açısından büyük bir olay. kimlik arayışı içinde olmak, toplumsal sınıflandırma içinde saygı uyandıran bir meslek için eğitilmek gibi kavramlar, zannedersem götün semaya varmasına yeter de artar bu durumda.
naber, nassın gibi gündelik sözcüklerden biri olan "adam yerine konmamak" tümcesini zımparalayıp, üstüne cilalı bir "doktor" sıfatı yapıştırmak kişinin hayatı boyunca yapacağı şık hareketlerden biri olsa gerek. sonuçta insan denen varlığın tatmin etmesi gerekilen sosyal ihtiyaçları var, o zaman bir üçüncü dünya ülkesinde bunu meslek adıyla yapmasın da neyiyle yapsın? bu arada sadece ülkemize has değil bu durum, fransada işletme okuyanların almanyada da mühendis olanın ayrı bir havası mevcutmuş, hani ihtiyacı olan varsa diyorum.
tıp kazanmak için 5 yıl versen 5 yıl hazırlanıp kazanmaya çalışırlar.. aman yeterki tıp olsun diye.
kazanınca da insan tanımazlar, hasta tanımazlar.. çoğundaki artislik kimsede yok konuşamıyorlar. * bazılarındaki psikopatlığın derecesi yok özellikle acildekiler aman yarabbi. arkadaşım bu doktorluğun nöbeti de var, acili de görmedin mi? hiç mi duymadın? yahu niye tercih ettin!
insanlara doğuştan yüklenmiş olduğunu sandığım doktor korkusunun söylettiği cümle. ayriyeten tıp öğrencisinin götü kadar cefa çeken başka bi göt yoktur bi sınava 1 ay çalıştıkları olur. bu olay bi de 6 sene sürer. tıpçılara özel bi oturak sistemi icat edile bozulmasın kalçalar
kendilerini ayrı bir alemde sanan tiplerdir bunlar. üstün olduklarını düşünmenin getirdiği bir kendini beğenmişlik yaşarlar. evet, oldukça zordur bölümleri ve kazanmakta kolay değildir ama hiçbir neden bu tutumlarını açıklamaz.
yoğun, çoğunlukla asosyal, uzun ve baskı altında geçirilen öğrencilik yıllarının ardından, öğrencinin "bunlar boşuna değil, manyağım ben, elit insanım, zekiyim vs." nidalarıyla kendini teselli etmesinin sonucu yaşadığı psikolojik buhran.