kendisine ne çeşit bir sevgi beslediğimi hala çözemediğim hayatımdaki 2 en önemli insandan biri.istemez ya...canımı istese cümlesini bitirmesini bile beklemem ölürüm oracıkta.
cogugunun büyümesi icin binbir cesit emek harcayan, gerektiginde uykusuz kalarak sabahlara kadar basucunda bekleyen, her türlü fedakarlikda bulunan ve hakki ödenmez olan, cennet ayakalrinin altinda olduguna dair hadis bulunan ama kiymetini ancak kaybetildikden sonra anlanan kisi...
bazen işleri zora sokan,çığrından çıkaran,dırdırıyla pes etmeme neden olan yine de onsuz bir kaç gün geçirdiğimde yokluğunu en çok hissettiğim insan.dünyanın en fedakar varlığı.
normal degilmisler*..degisik bir özellikleri var insanlardan..her an herseyi tahmin ederler, hissederler..bununla da yetinmeyip akliniza takilan seye bir cözüm bulurlar farkinda olmadan tam da "anne burada olsaydin keske" dediginizde. cok farklidirlar cok..bir de ölümsüz olsalar.
bir türlü memnun edilemeyen, ağlatan ama yine de sevilen. çelişkim, nefretim, sevgim.
yoruldum artık çok, ne olur artık anla beni dediğim ama anlamayan, hayatın içinde kaybolmuş, beni de yok etmek üzere olan, yine de varlığı için var olduğum, ömrüm, ölümüm, göz yaşım.
herşeyim..vazgeçilmezim..varolma sebebim..onsuz dünyanın bir hiç olduğunu düşündükçe onu kaybetmekten daha çok korkuyorum..
o kadar çok kızıyorum ki kendime onu üzdüğüm anlar için..ama biliyorum ki o bana kızamaz,affeder..
yükleniyor...
