osmanlıya bir dönem başkentlik yapmış,şehrin girişinde mimar sinanın ustalık eseri olan selimiye nin silüetiyle sizi karşılayan *,trakya üniversitesini bünyesinde barındıran, sıcacık insanları bünyesinde barındıran ve kalbimin bir yarısı orda kalmış olan güzel bir trakya şehri...
memleketim.. her ne kadar istanbul dogma buyume olsamda babam vasıtasıyla gurur içinde memleketim derim.. huzurun saygının merkezidir.. cigeri superdir.. dogallı tartısılmazdır.. yaz vakti nehir kenarında o muthiş sessizlik ve huzurda biranızı yudumlamak, gece vakti ailenizle rakı sofrası kurup hayatınızın tadını çıkarmak gibisi yoktur.. kızların rahatlıkla mini etek giyebildigi nadir şehirlerdendir..
aynı zamanda badem ezmesi meshurdur.. ve çok bilinmeyen ama kesinlikle degişilmez bi tad için "tarhana çorbası" tavsiye ederim.. *
ahh edirne ahh. bu öyle bir şehirdir ki oraya gitme sebebiniz en olmadık anda en olmadık şekilde karşınıza çıkar. edirne. var böyle bir kent ama ne gittim ne işim düştü. kafanızda binbir soru işareti ile trakya'nın girilmedik hiçbir ilçesini bırakmayan otobüs firması sizi türkiyemin en ucuna götürür. işte selimiye. hep duymuştum. ne heybetlisin. işte o unutulmuş ama iyi ki unutulmuş şehir. bir osmanlı başkenti. bir roma bir trakya metropolü. toprak bile farklı kokar bu şehirde. kan kokar buram buram. serhad şehridir sudan çok kan akarmış meriç'inde tarihin farklı dönemlerinde. bu şehir ne ankara'dır ne istanbul'dur ne diyarbakır ne mersin. türkiye'de benzeri olmayan, dünyada benzeri olmayan ayrı bir özerk ülkedir sanki. kendi kuralları vardır. alışana kadar şaşırma ünlemleri ile karşılayacağınız çok ama çok durum gelişir. vadeden ama vermeyen bir şehirdir edirne. teoriktir, pratiği hiç tanıyamazsın. vardır ama tutamazsın. görürsün ama alamazsın. duyarsın ama hissedemezsin. soyut kavramı, gri rengi bu kadar kabul eden bir mecra daha yoktur lakin içinde sıcacık kan akar bu şehrin alt mahallelerinde. rio de janeiro gibi yerleri vardır sanki. memurların oturduğu binevler tarafı, garibanların kaleiçi, romanların menziliahir mahallesi ve meşhur karaağaç. yazı başkadır kışı tabir kabul etmez. gözlerinizin içindeki sıvı donar, gözünüzü çeviremezsiniz ama devlet daireleri kapanmaz. meriç taşar, ne evler ne tarlalar gider devlet yardım elini uzatmaz. edirne herşeyi gizli gizli içine atan ama hiçbir zaman hıyanet etmeyen büyük evlat gibidir. varlığı anlaşılmaz. bu şehrin insanları da türkiye'nin genel kültür anlayışı dışındadır. dedik ya burası özerk bir prenslik gibi. ciğerine, badem ezmesine, deva i miskine, köftesine vurulmuştur nice zat ki gidememiştir buralardan. edirne'ye gelen ya öğrencidir ya askerdir ya da göçmen. yerlisini bulmak için uğraşmak abesle iştigal olur. meriç'in kıyısında bir çupra ile biranızı mideye yollarken hayatın anlamını sorgulamak için buraya gelinmesi gerektiğini anlarsınız. avrupaya fiziki yakınlık bu kenti çoktan etkilemiş insanlarını avrupalı yapmıştır lakin belediyecilik anlayışında kendine türkiye'de bile yer bulamaz. bizans altınlarını arayan belediye yollarda içine araba düşen çukurları görmemezlikten gelir. saraçlar caddesinde 10 defa aşağı yukar yürürsünüz görmedik adam kalmaz. yine de yalnızlık şehiridir edirne. kalabalıklar içinde sesler susar. selimiye camii'nde bir namaz kılar çıkarsın akşam olmuştur. kuşlar bir alev paresi gibi uçarlar minare tepelerinde. bir şehre aşık olunabilir mi bilmiyorum ama oldu. isterdim ki hiç anlatmayayım bunları isterdim ki kimse bilmesin edirne'nin büyüsünü. ama tutamadım kendimi. o lokomotif karaağaçtaki. gidin çıkın üstüne. belki de selamlar sizi. lozan anıtını görün. yunanistan'a nispet yaparcasına karaağaç'ı yiyin bitirin. kaçak içkilerden yudumlayın. serhat birlikte muavinle tartışın. roman vatandaşlardan oynamayı öğrenin. *
tava ciğeri meşhur olan serhad şehridir. ciğeri edirne`ye gidildiğinde mutlaka yenmesi gereken bir lezzettir. adres istenirse en iyisi merkezde bulunan "edirne ciğercisi"dir.
eski adı adrianopolis olan selimiye camiisi, tava ciğeri, sabundan meyveleri, kırkpınar güreşleri, peyniri ve sıcak kanlı insanları ile adını duyurmuş eski osmanlı başkentlerinden cennet ilimiz.
ilk kez gören birini şaşkınlık ve huzur deryasına savuran gökyüzüne sahip ilimiz. (böyle diyorum çünkü edirnede gökyüzü daha büyük ve mavi,ufuk çizgisinde bile bulut var işte.)dünyanın yuvarlak olduğunu gözün alabildiğince baktığında bile anlıyosun öyle bir yer edirne. bu görüntü başta mutlu eder insanı,ben ne güzel bi yere geldim böyle der falan,sonra kasvetten gökyüzüne bakamaz olursun.. her ne kadar insanlar sıcakkanlı,güleryüzlü konuşkan falan olsa da edirne'nin ölgün bi temposu var,ölü bi huzuru.. o ölülük içine almıyo diriyi,ya da öldürüyo,kendine diri bi bi ölülük hazırlıyosun içine girip yaşıyosun işte.. edirne'den ayrılınca hiç bi yere ait olamıyosun;en çok ait olduğun yere bile hatta..
diyorlar ki sonra geçiyomuş,alışıyomuşsun..
eğer ki orda doğup büyüdüysen,ilk aşkını orda yaşadıysan,karaağaç'ta yürüdüysen,efkarlanıp kanalında içtiysen,havasını soluduysan, en sevdiklerini orda bırakıp bambaşka bir yere geldiysen unutmanın imkanı olmadığı şehirdir.
bahsederken gözlerin parlar,ne yazsan eksik gelir . aşk gibi birşeydir. çingenelerini özlersin.o kuru soğuğun yüzüne kırbaç gibi vuruşunu özlersin.söğütlük,dsi,buçuktepe,kanal dendiğinde içmek istersin.protokol evi'nde ya da fazlı'nın yerinde kahvaltı edesin gelir .
geçtiğin her sokakta bir anın vardır muhakkak."selimiye'nin dört minaresi varmış ama nerden bakarsan bak iki tane görünüyormuş doğru mu?"diye sorarlar . "evet " dersin ,özlediğini hissedersin.
ordan sonra kendini hiçbir yere ait hissedemezsin.dünyanın en güzel yemeği osman'da yediğin köftelerin yerini tutmaz.dinlediğin hiçbir şarkı sabahın köründe seni uykundan eden çingenelerin söyledikleri şarkılardan güzel olamaz.hiçbir soğuk edirne'ninki kadar üşütmez.hiç kimse ordaki herhangi bir insan kadar içini ısıtamaz.
edirne,unutulmayan şehirdir.gideni bağlar kendine.
yükleniyor...
