bugün sen yine uzaklardaydın(tam bu satırın sonuna 3-5 damla gözyaşı damlar) beni elem dolu çukurlarda, yalnızlığımla bir başıma, çaresizce bıraktın, lanet olsun böyle feleğe. biliyor musun o çok kızdığın apış arası kıllarımı aldım bugün? uğruna 2 tane çim biçme makinesi telef oldu ama, olsun be.. değerdi senin için. ama sen nerden bileceksin? hatta nasıl kızabilirdin bu duruma? sen var mısın ki? yoksan eğer bu mektup ne ayak? neyse;
amına koyim.
bugün hasan amca'nın bakkalına gittim. onun oğlu da yeni evlendi, hatta hayvan herif karıyı hemen hamile bırakmış. hatırlar mısın biz de hemen çocuk yapmak istiyorduk.. hatta ben futbol takımı kurucam derdim, sen kızardın, en fazla 8 tane yapmamıza onay verdiydin.. ama sen nerden bilicen?
amına koyim.
melahat teyze dün bana evlenme teklif etti. yaşım geldi artık 37'ye.. ben hala hergün sana yazıyorum, tuvalette uzun zaman harcıyorum, komşular zaman zaman şüpheleniyor. patron maaşımın yarısını kesti, ama sen değersin biliyor musun? nerden bilicen?
kalıbını sikeyim, ibne seni!
siktir git ulan, yazma bir daha bana. en azından ben yazmıycam.. melahat teyze'nin teklifini de kabul ediyorum.. bitiriyorum bu sonu belli olmayan ilişkiyi, yavşak seni.. götlek!
adresini bulacağım diye imanım gevredi ve şimdi algılıyorum ki bu zamana kadar yaptığım şey doğmamış çocuğa mektup yazan kişinin adres arayışlarından farksızmış... zira önemli olan sana bu mektubu ulaştırmam değil bu mektubu bir şekilde yazıyor olmamdır... yani senin okuman için değil benim yazmam için yazılıyor bu zavallı mektup...
sevgili sevgilim... sen belki de şu anda kocaman bir derslikte final sınavında ter döken güzel ve zeki kızsın; bense mektubunu kağıda dahi yazmayı beceremeyen, ürkek sözlük yazarı... sen hayatının hiçbir döneminde interneti kurtuluş görmemiş bir bünyesin; bense sokağa çıkmaya korkan, megabytelarca veriden oluşmuş bir yazılımım...
olmayan sevgilim... şimdi bir şeyi daha farkettim ki, bizim hiçbir ortak noktamız da yok! bizim hayatlarımız nasıl kesişecek be sevgilim... sen olağan boğaz turunu atarken ben entry kasıyor olacağım, sen gece gezmesi için istiklali aşındırırken ben ders çalışıyor olacağım, sen sabah erkenden okuluna koşarken ben horul horul uyuyor olacağım... belki de sen yılbaşını bir barda geçirmek isterken ben evde tombala numaralarında kaybolmuş olacağım...
ama çinko! hatta ve hatta tombala sevgilim, tombala! sen de yolculuk yapıyorsun belki de benim gibi... ailen burda değil belki de... sen de okuyorsun ya aynı benim gibi, sen de gitmek için can atıyorsun ya ailenin yanına aynı ben gibi... işte belki de budur bizim yollarımızı kesiştirecek olay... belki de bir otobüs peronudur bizi birbirimize bağlayacak mekan...
9! az evvel yanlış bakmışım sayı 9'muş... tombala yapamadım... çinkoda kaldım... yine kazanamadım... aile fertleri yüzüme sırıtıp yine aynı şeyi söyledi sevgilim: "aşkta kazanırsın"... neden 9 değilki o sayı... neymiş altında çizgi varmış 6'ymış... sevgilim beni burda yenmek için tezgah kurmuşlar... ailem beni kandırıyor sevgilim nerdesin? nerde benim 9'um... ne zaman tombala yapıcam ben?
şaka bir yana eminim ki 9 senin elindedir sevgilim... ve biliyorsun ki ona ihtiyacım var... yarım kalan tüm hayatım boyunca bitirmem gereken bir tombala kartım var ve tek şeye ihtiyaç duyuyorum: "üzerinde 9 yazan bir plastik parçası"
seni ve elinde tuttuğun o plastik parçasını ömrümün sonuna kadar bekleyeceğim sevgilim...
olmayan sevgilim...
yükleniyor...
