lisede felsefe öğretmenim önüme sunduğu,o gün bugündür kafamı karıştıran sorunsal.eger mantıksa neden acıyoruz insanlara,duyguysa neden adaletsizlik yaptığımızı düşünüyoruz dedirtir insana.
"vicdan empoze edilmis mantiktir". iyinin ve kotunun kisinin buyurken model olarak gordugu kisiler tarafindan sekillendirilip ve kisinin bunu temel davranis bicimi olarak alip kendi davranis sinirlarini belirlemesidir. acimak duygu diil, talebimizin empoze edilmis mantigimiza uymamasidir. dogada var olan karsilikli yardimlasma ve dayanismadir. acimak ve merhamet insanlara ozgu olup, faydasizdir, islevselligi acisindan gericidir. kimsenin bu saatten sonra kalkip agustos bocegini savunmaya ve karincayi vicdansizlikla yargilamaya hakki yoktur.*
duygu ve mantık kavramı birbirinin karşıtıdır bence. hangisi yükselirse diğeri azalır. vicdan ise, bence: içinde mantık barındırmayan ama mantığa yönelten bir duygu çeşididir.
örnek:
a insanı b insanına duyguları doğrultusunda sinirlenip, kafasına tavayla vurursa bunu "duygunun yükselmesi ve sonucunda mantıksız bir hareket yapılması" diye tanımlarım. bunu gören c insanı, a insanını yaptığı hareketi durdurmak için mantıken ikna edemezse, diğer yönteme başvurur: "vicdanın sızlamıyor mu hiç? vurmasana b insanına.." yani aksi yönde duygulandırmaya çalışır.. a insanı mantıksız hareketini vicdanını dinleyerek yapmamaya başlamışsa, tesadüfen mantıklı olanı yapıyordur ama mantıklı bir sebebi yoktur, sadece duyguları doğrultusunda bunu yapıyordur.. "mantıksız duygusallık"a karşı "aksi yönde duygusallık" ama aksi yönde olması mantıklı bir altyapısı olduğu anlamına gelmiyor.
"düşünerek, mantıklı olanın o olduğuna karar vererek mantıklı hareket yapmak var ve bir de tesadüfen mantıklı hareket yapmak varsa, vicdana uymak ikincisidir." şekilnde çözülebileceğine inandığım sorunsal.*
yükleniyor...
