20 li yaşlara gelindikçe durumun ciddiyetinin hafiften insanı kaşındırmaya başlaması.okul döneminin bitmesiyle başlayan üniversite stresinin insanın üzerinde bıraktığı piskolojik izler.yolun 2 ye ayrıldığı bölüm ; bir taraf iş güç çabası içinde kavrulup gitmesi.*diğer tara rahatladım derken ders sınav stajlarla boğuşmacalar .tabi her iki taraf içinde aile arkadaş çevresinde ki ilşkilerin insana verdiği yorgunluk vs. hayat devam eder... *
çünkü yaş ilerledikçe hayatına daha çok insan giriyor ve aynı oranda insan kaybediyorsun yaşamının içinden ve eğer kayıpların aile içindeyse sorumluluk denilen şey önce kendine sonra da diğer insanlara karşı artıyor.ve ya kaybetmeyip yaşamına kattığın insanlara karşı daha saygılı olmayı ,daha özenli davranmayı öğreniyorsun ki bunlar da sorumluluğun getirdiği şeylerdir.dolayısıyla gidenler ya da gelenlerle yaşımız ilerledikçe sorumluluğumuz artıyor.
ilerleyen yaş sorumluluk yanında bireysel özgürlük getirir diye avunulsa da, toplumsal baskı daha da artar birey üstünde. "para kazan, evlen, çizgi film izleme" gibi.
büyüdükçe omuzlardaki ağırlığın daha fazla hissedilir hale gelmesi. ilk önce özellikle elinize diplomanızı aldığınız anda, hissedersiniz o ağırlığı. daha sonra iş hayatına girdiğinizde... işe gitmek okula gitmek gibi değildir asla. okula gitmek istemediğinizde gitmeyebilirsiniz ama iş öyle değildir. zor gelir önceleri ama alışılır. daha sonra evlendiğinizde...iki kişilik düşünmek ve sağlıklı kararları vermek zorundasınızdır artık. bazılarına çok ağır gelir bu yük. daha sonra çocuğunuz olduğunda...hayatınızdaki en önemli şeyi büyütmek zorundasınızdır artık, onun yanında olmak, onu korumak, eğitmek, sorunlarıyla başa çıkmak gibi...oysa çocukken, ne güzeldir hayat. tek sorumluluğunuz ders çalışmaktır belki de...aslında kişiye göre değişir. yaşının gereğinden fazla sorumluluk alanlar için daha zordur hayat. bazılarımızın çocukken, 'bugün hangi oyuncağımla oynasam' diye düşünürken kimimizin daha küçücük yaşımızda sokaklarda çalıştırılması gibi.. ama genele bakarsak alınan her yaş, daha fazla sorumluluktur yaşamda. bazen ağır sorumluluklar, bazen de keyifli...
yaş ilerledikçe gözlerin açılması va hayatın gerçeklerinin daha da farkına varılır hale gelmesiyle beraber gerçekleşen bir şeydir. hayatta kalmak zorundasındır. küçükken belki etrafında devamlı sana bi zarar gelmesini engelleyecek annen baban vardır ama zaman geçtikçe ne onlar eskisi kadar atik olup seni çepeçevre kuşatabilirler, ne de sen onların yanında eskisi kadar bulunabilirsin. artık yavaş yavaş kendi ayaklarının üstünde durma vakti gelmiştir. hatta zaman biraz daha ilerledikçe sadece kendine bakmakla yeterli kalmayacak, bir de zamanında annenin babanın seni koruduğu gibi evladını da koruyacaksın. ister istemez zamanın akışı sorumluluklarını da arttıracak yani.
yükleniyor...
