birazdan kendimi evimin önüne atıp yalnızlıktan ve yalnızlığın getirdiği düşünceleri unutmak adına yapmaya çalışacağım fakat yürüyüşü yalnız başlayıp yalnız bitireceğim için kendimi hasta hissettiren durum.
'yalnız yürüyüşe çıkmanın tadı yazlnızlıktan sıkılmadığın zaman çıkar be' diye düşünmemi sağlayan ve yalnızlıktan sıkılan insanların duygularını merak etmeme neden olan bir şey*
hayatta yalnız olmak acıklı bir durumdur.
yalnız yürüyüşe çıkmak ise gayet normal bir davranıştır. sevgilisi, bir dolu arkadaşı, mutlu bir ailesi olan insanlar bile yalnız yürüyüşe çıkmak ister.
yani yalnızlıktan sıkılıp yalnız yürüyüşe çıkmak bir nevi normalleşme çabasıdır, herkes gibi olma, kendi yalnızlığını unutma uğraşıdır.
mesela yanından geçen adam az önce dostlarıyla dertleşmiştir, sen de yalnızlıktan patlıyorsundur ama ikiniz de bu sahilde tek başınıza yürümektesinizdir, eşitsinizdir, olay budur.
herkes yalnız değildir, kabul ama herkes yalnız başına yürüyüşe çıkabilir.
tamamen darlanma zamanlarıdır. hiçbir yere sığmazsınız. çok sevdiğiniz ortam yada arkadaşınızın yanında bile boğazınızı sıkıyolar gibi gelir. nefer almakta güçluk çekersiniz ve çıkarsınız sokağa nereye gittiğinizi bilmeden.. sigara paketleri tüketilmiş.. tek yapmanız gereken bayılana kadar içmektir.
yükleniyor...
